YİTİK GÖLGE

zaman saatin sarkacında
dalgalanan denizler, özelleşmiş gel-gitler
sokağın ucundaki gökyüzü pisliği
şekilsizliğinin öğretisi
meteorların bıraktığı derin kuytular
çukurlardaki gözler
kendine dönen geometrik daire
ve kendi dönüşünde doğumunu arayan
günün bir doğup ölmesidir gözlerinin ırmağından süzülen
adın başlatır her şeyi ve geri kalan hiç ile devinir...
ağaca sığınan yapraklar, toprakta yaşam bulan ağaçlar
denge sarmalıdır izler,
gölgelerin savaşıdır anlamlarımın içinde
gerisi anlamsız kaçışlar…
gülüşlerin göğü sarar,
toz bulutları uçuşur etrafında
doğan gün, güneşi kaçırır senden
bir serçe gibi yüreğinin çırpınışları
ürkekliğe sığınan çizgi gözlerin
kristal göz yaşların kirpiklerinde saklı
çatlamış dudağında kırmızı lekeler
yüzünün çocuksu masumiyetine yetmeyen dünya
ve anlam karışıklığındaki boğulmalar
oyuncak kaleler, oyuncu kuklalar
yap bozundaki yanlış adlandırmaların
ve zaman artıklığına sıkıştırdığın gölgeler..

mavi bir balık belki yeni güne başlangıç
oltanı bıraktığın yeri unutmak
senden önce davranan bir bilmece çözücüsü
senden önce yakalar, mavi balığı...
sadece severken bakarsın ve sadece imrenerek
ya da ağlarsın onun ardından belli etmeden göz yaşını
yılgınlıklığa yığılıp kalır yokluğun
gölgesi gölgeni seçer
yaşama dair olan tüm umutların aşkların yitikliğinde kaybolur
gücün hiçtir ve senin içinde bir hiçlik devinir
varlığın yokluğu seçmiştir ağlarsın
sesin boğuklaşır dudakların titrek
kanın hiç bu kadar içini ısıtmamıştır
yüzün kana bürünür için kanar, kan yüzünü yaşatır.
ağıtlarla dolu sesler takılır kalbinin en ücra köşelerine
aydınlatır küllenenleri ve tüm ölümlerin ölüme boğulur...
şimdi; sen!
kendi saflığında sakladığın ay parçalarınla örtünürsün
duru bir suda görünen yakamozlar gibi..
yitirilmiş zaman artıklığıdır bataklıklardan yayılan..
ölü gözlerle izlenmiş ölgün yüzlerdir arta kalan..
iç içe geçmiş,
içlerin içi geçmiş.
ve içindeki iç içindir yokluğun sarmaladığı hiçlik
belki şimdi kaybolma zamanı boyalı simaların lanetinden..