gidiyorum artık bu şehirden
bana bir tek söz bile söyleme
hiçbir iz kalmasın senden
her sözün ,bana baktığın her an
derin izler bıraktı bende
ben gidiyorum artık
hem senden hem bu şehirden

hep kıskandılar bizi
kimse çekemedi sana olan aşkımı sevgimi
ama artık bitti gidiyorum
duysun bütün şehir
duyun lan işte bitti
gidiyorum....

biliyorum sensiz mutlu olmam
biliyorum sensiz yüzüm gülmez koparım hayattan
ama tek çare bu gitmeliyim
senden ve bu şehirden gitmeliyim
ne zaman yüzümüz güldü desek ağlattılar bizi
ne zaman seviyoruz desek ayırdılar bizi
ne yaptıysak olmadı
fazla gördüler bize birbirimizi

artık gitmem lazım
seni ve senin olduğun bu şehri
kafamdan silip atmam lazım
olmadı gülüm olmadı
bize mutluluk nedense yakışmadı
artık gitmem lazım
bu aşkın geleceği kalmadı...

Bir kiz olacak hayatimda,
ona baktigim zaman
herseyi unutturcak bana,
sevdam sonunda,
benimle kalcak yanimda....




Bende ne sevdalar var,
yerden göklere kadar uzar,
simdi yanimda olsan,
kalbim seni sorar.....



Güzellik gecicidir,
kalan  imandir,
sevgi ise,
ALAHTANDIR.......

Biliyordum...
Suskunluğuna öyle alışmış ki zemheri yüreğim,
Sen söylemesen de,getirmesen de dile ve anlam getiremesem de;
buralara ait olmadığını kabullenebiliyorum...

Kimlere uzanıyordu ellerin?
Benimkilere dokunmama nedenine nasıl da uzaktı gözlerim...
Oysa tenim bir nefes uzağındaydı,
Sense sadece soluksuzluğunu verirdin bana...

Cayır cayır sana yanan ve bir o kadar susuz,
Bir o kadar ıssız,
Sana,varlığına,bana kattıklarına ve belki daha da fazla aldıklarına rağmen
hâlâ masum bir bekleyiştir bu...

Ekmekle katık edecek kadar bile değildir umudum
Olsun da...doyurmasa da olur
Bir bak yeter...konuşmasan da olur

Karmakarışık,derbeder bir yerlerdeyim ben
Kendimi kaybettim,bulamıyorum...(Bulsana beni...)

Sonu gelmeyen bekleyişlerden,gecelerin bitimsizliğinden,
içimdeki sancıların canımı yakmasından öyle yoruldum ki...
Ve sıkıldım...
Bunları tek başıma aşacak gücü kendimde bulamamak çok koyuyor bana

Yokluğun vurdu zayıflığımın ortasındayken ben,
Yediremedim gururuma...dudaklarda sus kaldım
Yağmurlar yağdırdım gittiğin şehre,
Sen olmayınca...gözlerde yaş kaldım...

ne zaman sana baksam gözlerimden avuçlarıma kusuyorum geçmiş diye içime kilitlediklerimi. Siyah beyaz hayaletler dans ediyor hayat ayamda. Müzik kırgın, gitar ağlamaklı…
Bir şarkının dizelerinden asıyorum kendimi boşluğa. Ellerin yok. Sesin gömülmüş içine. Bağır şimdi. Bağır çağır… Sustur çığlıklarımı sana...
Yan, yak.

Bırakma öyle; öleyim gitmelerin ertesinde.
Bil sözlerin düştüğünden beri içime, an’ ın gerçekliğinde Hak’ tı her şey.

Kelimelere asılı heceler tersine döndü, gizlendi isimler.

Yüreğimin kalemiyle yazıyorum; gözlerin kapalı oku sevdiğim...

Beklemek mi gitmek mi oldu adın, hiç bilmedim.
Gittiğim zamanların bekleyeniydi yerin,
Geldiğim zamanların gideni.

Ve son kez yüreğimin kalemiyle yazıyordum..Yaz bunu sende yüreğine

Kalmadı sebebim hiçbirşeye artık...

Evet,eğer konuşabilecek gücüm olsaydı sana son sözüm bunlardı gitmeyesin yada dönesin diye değil
sadece ve sadece
BİLESİN DİYE..

KÜÇÜĞÜM SEN DE ÖLME...

Aynı sokakta oturuyorduk. Her gün başka bir kızla gelirdi eve. Herkes onun hakkında farklı şeyler söylerdi. Fakat kimse gerçeği bilmezdi. Kirli sakalları vardı. Kahverengi gözlü, kumraldı.
Hiç kimseyle konuşmaz, sadece gelip geçerdi. Bir gün onunla yolda karşılaştık. Çok güzel bir yüzü vardı. Bana baktı ve gülümsedi. Şaşırdım…! Ama yine de onu sevmemeye çalıştım. Fakat o çok farklıydı. Gece boyu lambası yanardı. Bazen uyumak yerine onun evini seyrederdim. Onu sevmediğim halde onun her şeyi ile ilgilenirdim.
Bir gün yine kendimi onu gözetlerken buldum. O an anladım ki hep kendimi kandırmışım. Ben ona çoktan aşık olmuşum bile…
Artık o eve gelmeden uyumaz oldum. Herkes onun kötü olduğunu söyleyince onu savunuyordum. Geçen gün yine onu yolda gördüm. Bana göz kırptı. Yanımdan geçerken onu çağırdım. “Acelem var KÜÇÜĞÜM” dedi bana. Eve gidip saatlerce ağladım. Karar verdim. Ne olursa olsun ona onu sevdiğimi söyleyecektim. Yolunu bekledim. Bir gün gelirken onu gördüm. Peşine düştüm. Eve girdi. Biraz bekleyip kapıyı çaldım. Kapıyı açıp “Ne var KÜÇÜĞÜM?” dedi. Ne yapacağımı şaşırmıştım. Adını bile söyleyemeden “SENİ SEVİYORUM” dedim. Gülümsedi, cevap vermedi. Çok utanmıştım. Konuşamadım ve hemen dışarı çıktım. Sonra 1 ay boyunca onu görmemek için sokağa çıkmadım.
Bir gün kızlarla evde konuşurken mahalleye bir ambulans geldi. Onun evinin önünde durdu. Şaşırdık. Hemen dışarı fırladım. 3-5 dakika sonra görevliler onu sedyeyle dışarı çıkardılar. Önümden geçerken “ben de seni, KÜÇÜĞÜM” dedi ve gözlerini yumdu…
Herkes bana bakıyordu. Ağlayarak koşmaya başladım. Göz yaşlarım durmadan akıyordu. Eve geldiğimde annemler ondan bahsediyordu. Ailesi yokmuş. Kendi gayretleriyle bu yaşa gelmiş, okumuş. Sevdiği bir kız varmış. Ailesi vermeyince kız evden kaçmış. Bir hafta sonra kız ölmüş. Kimi sevdiyse ölmüş. Çok acı çekmiş. İntihar edip hastaneyi aramış. Polisler geldiğinde evinin duvarında “KÜÇÜĞÜM” yazısını bulmuşlar. “KÜÇÜĞÜM, sen de ölme…” yazıyormuş…
“KÜÇÜĞÜM, SEN DE ÖLME…”

ANLADIM
Bunca zaman bana anlatmaya çalıştığını,kendimi bulduğumda anladım.
Herkesin mutlu olmak için başka bir yolu varmış,
Kendi yolumu çizdiğimde anladım.
Bir tek yaşanarak öğrenilirmiş hayat, okuyarak,dinleyerek değil..
Bildiklerini bana neden anlatmadığını, anladım..
Yüreğinde aşk olmadan geçen hergün kayıpmış,
Aşk peşinden neden yalınayak koştuğunu anladım...
Acı doruğa ulaştığında gözyaşı gelmezmiş gözlerden,
Neden hiç ağlamadığını anladım..
Ağlayanı güldürebilmek,ağlayanla ağlamaktan daha değerliymiş,
Gözyaşımı kahkaya çevirdiğinde anladım..
Bir insanı herhangi biri kırabilir, ama bir tek en çok sevdiği acıtabilirmiş,
Çok acıttığında anladım..
Fakat,hakedermiş sevilen onun için dökülen her damla gözyaşını,
Gözyaşlarıyla birlikte sevinçler terkettiğinde anladım..
Yalan söylememek değil, gerçeği gizlememekmiş marifet,
Yüreğini elime koyduğunda anladım..
''Sana ihtiyacım var, gel ! '' diyebilmekmiş güçlü olmak,
Sana ''git'' dediğimde anladım..
Biri sana ''git'' dediğinde, ''kalmak istiyorum'' diyebilmekmiş sevmek,
Git dediklerinde gittiğimde anladım..
Sana sevgim şımarık bir çocukmuş,her düştüğünde zırıl zırıl ağlayan,
Büyüyüp bana sımsıkı sarıldığında anladım...
Özür dilemek değil, ''affet beni'' diye haykırmak istemekmiş pişman olmak,
Gerçekten pişman olduğumda anladım..
Ve gurur, kaybedenlerin,acizlerin maskesiymiş,
Sevgi dolu yüreklerin gururu olmazmış,
Yüreğimde sevgi bulduğumda anladım..
Ölürcesine isteyen,beklemez,sadece umut edermiş bir gün affedilmeyi,
Beni afetmeni ölürcesine istediğimde anladım..
Sevgi emekmiş,
Emek ise vazgeçmeyecek kadar,
ama özgür bırakacak kadar sevmekmiş...
       

Gökyüzü zifiri karanlıkken,pembe bir dünyada elele bu sevdanın içindeydik senle…
Ve birlikte sonsuz olmaktı temennimiz.
Çocuksu düşlerimiz vardı,sadece ikimizin olduğu…
Zamanda uzun,yaşamda kısa olan bu aşkta;
En güzel sevinçleri,en güzel anıları paylaştık,sevdaya dair çok şey öğrendik. Sevmeyi,gülmeyi ve terk etmeyi öğrettin bana,yaşamın sevince anlam taşıdığını gösterdin…

Sevdim seni !
Can verip yollara düşecek kadar,
Kimsenin gücü yetmeyeceği kadar sevdim.

Uykularımızı paylaştık seninle,bir gece değil gecelerce uykusuz kaldık.
Aşkımız için zamansız sevdik birbirimizi,umarsız,çıkarsız,yalansız…
Dünyalara sığmayacak aşkımızı küçük yüreklerimize sığdırdık,
Ayrılıklarımızı yaşanmamış saydık,
Öyle ki hep birlikte olmalıydık.
Sözler verdik birbirimize tutamayacağımızı bile bile…

Sonra ayırdılar bizi;
Kimseler düşünmedi ! seni,beni,sevgimizi.
Sensiz hayat yoktu.
Söz vermiştim sana,sevdama söz…
Yaşayamazdım…bu sevdayı içime gömüp,seni bırakamazdım.
Aldırış etmedim kimseye ayrılmadım senden.
Sonra sen istemedin beni,sevdamın taşıyamayacağı sözler söyledin,bu aşkı hançerledin…sevdiğim ne yapar bile demedin,ama ben bıkmadım…

Şimdi ise ayrılığımızın en karasında kara sevda oldu sevdam.
Sen belki unuttun,ama ben unutmadım,unutamadım.
Yeniden başlamak için çok çabaladım,olmadı,nafile…
Sadece DÜŞLERİMDE KALDI SEVDAM…

Şimdi sen yaşıyorsun,beni öldürdün,yüreğinde bana ait bir iz bile yok.
Hatırla söz vermiştik sevdamıza,yaşadıkça bu aşkla beraber olacağımıza…
Yalanmış oysa…gittin hayatımdan ama sevdan hep benimle.
Bir gün üstümde çimenler bittiğinde bile sevdan yaşıyor olacak.
Beni umut kurşunuyla vurdun ! ama onu öldüremezsin…
Çünkü;sevdaya kurşun işlemez

Bir erkegin düsünsel yetenegi, estetik birikimleri ne olursa olsun,
hayatta durdugu kat, içine dogdugu kattir, tanidigi ilk kadinin, annesini
onu biraktigi kat. Giyim zevkinin bulunmadigi bir bahçede dogduysaniz
giyim zevkinizin gelismis oldugu bir bahçeye sizi ancak bir kadin
götürür, sofralarini inceliklerle donatilmadigi bir katta dogduysaniz,
incelikli sofralarin bulundugu kata sizi götürecek olan da bir kadindir.


Birlikte oldugunuz kadin degistiginde, degisen yalnizca bir kadin
degildir, hayatin neredeyse bütünü degisir, bir baska kata, bir baska
bahçeye geçersiniz, orada hersey farklidir. Dinlediginiz müzik,
okudugunuz kitap,yediginiz yemek, gittiginiz yerler, bulustugunuz
arkadaslar, hatta taktiginiz kravat bile degisir.

Bir erkegi hayatin
içinde kadinlar gezdirir, hayatin katlari arasinda kadinlar dolastirir.
Zevkli bir kadina rastlarsaniz zevkiniz, bilgili bir kadina rastlarsaniz
bilginiz, esprili bir kadina rastlarsaniz espriniz, zeki bir kadina
rastlarsaniz zekâniz gelisir; yeni huysuzluklar, kaprisler,kavga
nedenleri, acilar da ögrenirsiniz.



Hayat, kutsal kitaplarda anlatildigi
gibi kat kattir; Babil'in asma bahçeleri gibi teraslar halinde yükselir.
Bir terastan bir terasa sizi kadinlar götürür. Ve,bugün durdugunuz teras,
seyrettiginiz manzara, gördügünüz hayat,yaninizdaki kadinin terasi,
manzarasi, hayatidir; hayatin hangi katinda durdugunuzu, yaninizdaki
kadinin durdugu kat belirler.

Hayatiniz, seçtiginiz kadindir.
:ka09:'BİR KADIN DEĞİL BİR HAYAT SEÇERSİNİZ ÇÜNKÜ' :

NE OLURDU BIR YAPRAGIN DAHA OLSA!BAK SEVMIYOR ISTE BENI HAIN PAPATYA!

aci ve hüzün bir yildiz kadar uzak,mutluluk gozbebegin kadar yakin olsub.umutlarin gercek,gerÇeklerin mutluluk,mutluluklarin sonsuz olsun..

INSANIN INSANA VEREBILECEGI EN OLUMSUZ HEDIYEDIR SEVGI...

Gozlerin gozlerimde, ellerin ellerimde, askın icimde ve ruhun bedenimde oldugu surece seni cok sevmeye devam edecegim...

Hani uzakta yıldız parlak gelir ya insana uzakta olduğun için tutkunum sana... Hani en güzel imkansız gelir ya insana imkansız olduğun için aşığım sana...

Acımak sevgi değildir,üstünlüğün kabulüdür. Hoşgörü sevgi değidir, istemediğine katlanmaktır. Bağımlılık sevgi değildir, gereksinimin karşılanmasıdır. Sevgi değer vermesini bilmektir. Sevgi yaşama hakkını kabul etmektir. Sevgi varolmaktan kıvanç duymaktır. Sevgi eşitliğin duyumsanmasıdır...

YAGMURU SEVDIGINI SOYLUYORSUN AMA YAGMUR YAGINCA SEMSIYENI ACIYORSUN, GUNESI SEVDIGINI SOYLUYORSUN AMA GUNES ACINCA GOLGEYE KACIYORSUN, RUZGARI SEVDIGINI SOYLUYORSUN RUZGAR CIKINCA PENCERENI ORTUYORSUN.ISTE BUNDAN KORKUYORUM CUNKU BENI DE SEVDIGINI SOYLUYORSUN...

En surekli ask karsiligi olmayan asktir.(

Yok, derdin üstüne derdi yığma yok Gökte güneş olsam, sana doğma yok Sen sultan ben köle, öyle yağma yok Gözüme görünme, yıkıl karşımdan

Ne zaman çöller deniz denizler çöl olursa,güneş doğmayı unutup ay çimene düşerse,dağlarda nilüfer çamlarda gül biterse,işte o zaman seni unutup başkasını SEVERİM!
ASK GUNAH OLMAYACAK KADAR MASUM, KOLE OLMAYACAK KADAR OZGUR, UNUTULMAYACAK KADAR DERIN, UMULMAYACAK KADAR YAKIN, TEK BASINA YASANMAYACAK KADAR TAKIMDIR...

alaca karanligi sevmem ben ya gündüz olmaliyim yada gece,kursun ya derinden vurmali yada namluda kalmali sevgili dedigin:ya tam sevmeli yada birakip gitmeli

Gozleri uzaklıklar degil, bazen de goze alamadıgımız yakınlıklar acıtır.

Rüzgarı keman çaldığı ve damlaların Pencereye vurduğu soğuk bir gecede Uzanıp, hayalini kurduğun ve keşke Dediğin bütün güzellikler senin olsun

Aşk günah olmayacak kadar masum,köle olmayacak kadar özgür, unutulmayacak kadar derin, umulmayacak kadar yakın, tek başına yaşanmayacak kadar takımdır...

bir delinin seni öpmesine izin ver ,ama bir öpücügün seni delirtmesine izin verme

Bülbül sandım, karga çıktın bilmedim Kılavuzum sen oldukça gülmedim Bir gaflet anında sevgilim dedim Sözüme barınma

Sesini duysam da her an yüzünü görmek gibi değil, özlediğimi bil her an hiçbir şey seni sevmek gibi değil...
BEN SENI SEÇTIM SEN BENIM IÇIN YALAN DÜNYADAKI TEK GERÇEKSIN

alip kirsalar kalemimi kanimla yazarim seni sevdigimi


DUSUNUYORUMDA, DUSUNCELERIN EN GUZELI, SENIN BENI DUSUNUP DUSUNMEDIGINI DUSUNURKEN, DUSUNDUGUNU DUSUNMEK OLSA GEREK DIYE DUSUNUYORUM...

Seni ben degil gozlerim secti, onlar sevdi onlar begendi. Sen benim degil onlarınsın gittiysen bana ne onlar aglasın...

Aşk:bir eskiyanin hayata itirazidir susarsa catisma,konusursa savas, yazarsa destan, severse devrim olur..!!tutki ben bir eskiyayim ve seni seviyorum...!!!

ASKIMIZ KARA BULUTLARLA KAPLIYSA EGER..YAGMURUN YAGMASINI BEKLE CUNKU HER YAGMURDAN SONRA GOKKUSAGI CIKAR

Gökyüzündeki bütün yildizlari toplasan birtek sen etmez, fakat birtek sen hepsine bedelsin.

Gün gelir bu dünya yok olur Bu kahpe felekte kaderimizde Geldikleri yere giderler Bir gün sen de, ben de toprak oluruz Ama bu sevgime hiç bir şey olmaz O sevgi öyle sevgi değildir Benim sevgim ebedidir güzelim
Sevmek saçak altına sığınan göçmen kuşun kar tanecikleri arasında uçuşan beyaz tüyünü görmektir

BIR GÜN GÜNES DOGMAYI AY BATMAYI UNUTURSAA BEN DE SENI UNUTACAGIM...

ICTIGIM SIGARAM GIBIYDIN ARAMIZDA TEK BIR FARK VARDI SIGARAMI BEN BITIRDIM BENIDE SEN...

arkadaslik aska donusebilir ama ask arkadasliga asla

Yeryuzunde biten her ask icin gokyuzunde bir melek aglar.

Gözlerim kör olsa görmesen seni Hafızam silinse bilmesem seni Hiç kimse tanımaz olsada beni kendimi unuturum asla unutmam seni.

SENIN OLAN HERSEYI SENSIZLIGI BILE SENI HATIRLATTIGI ICIN SEVIYORUM

Ask Çoraba Benzer ; Çifttir ve birbirine uymalidir

İNSANLAR TANIDIM YILDIZLAR GİBİYDİLER. HEPSİ PARLIYORDU,HEPSİ GÖKTEYDİLER.AMA BEN SENİ GÜNEŞİM SEÇTİM.BİR GÜNEŞ İÇİN BİN YILDIZDAN VAZGEÇTİM

Rüzgara hakim olamıyorsan yelkenlerini ona göre ayarla. ve unutma ki hayat karşılaştığın güçlüklerle değil gemiyi limana getirip getiremediğinle ilgilenir...

UNUTMA BAL YAPAN HER ARININ KUYRUGUNDA BIR IGNESI VARDIR.

artik ben gidiyorum hatiralari birer birer yakiyorum resimleri parça parça edip gözlerimden bir damla yaşi zehirli kirpiklere birakacağim beyaz bir kayanin üstüne çikip ilerleyen zamani durduracağim batan güneşe doğru kurşunlar sikip kendimi boşluga birakacağim...

Sen gunesin dogdugu, karanlıgın bittigi yerdesin sen hep kalbimde yatan tek sevgilimsin...

Öyle bir gün olsun ki meleğim, Ömür denen kervanın bütün yolcuları Tek tek insin geleceğin duraklarından Yalnız ikimiz gidelim bilinmeyen ülkelere Ve yalnız aşk olsun bizim rehberimiz
DENIZ YA KUDURMALI YA DURULMALI,HANCER YA SONUNA KADAR SAPLANMALI YA KININDA DURMALI.SEVECEKSE INSAN YA OLUMUNE SEVMELI,YADA HIC.

Sen gözlerimde bir damla yas olsaydyn seni kaybetmemek için ömür boyu aglamazdim!!!

Bu senin aşkını gömdüğüm yüreğim Gün gelir kapılarını sonsuza dek kapatır Hani seni gördükçe ürperen bedenim Bir gün toprak olur gider Ama bu sevgim bitmez be güzelim

Yaprak döken gençliğimin satır aralarında altı kırmızıyla çizilmiş ve tırnak içine alınmış suskunluğumun baş harflerisin.

Geceler seni sevdigim kadar uzun olsaydı eger inan ki yeryuzune hic gunes dogmazdı.

Sen hiç yağmurlu günde ağlayan toprak gördünmü? Boşuna zorlanma bir tanem göremezsin asla Yalnız seven aşıklar görür onu. Çünkü karşılıksız aşklar her toprağa gömülür.

ASK BIR ELMA SEKERIDIR. YERSIN YERSIN ELINDE KAZIGI KALIR
RÜZGAR ALABILDIGINE HIRÇIN,YAGMUR ALABILDIGINE INATÇI ,YUREGIN ISE ONLARA INAT SANKI BIR LIMAN... TIPKI GÖZLERINDEKI HUZUR GIBI...

GÖRDÜM DİYEBİLSEYDİM EĞER SENDE GÖRDÜKLERİMİ, İNANMAZLARDI HAYAL DERLERDİ. BİLSELERDİ EĞER SENDE NE GÖRDÜĞÜMÜ, YILLARCA HAYAL GÖRMEYİ İSTERLERDİ..

Bir gül olmak isterdim, dalımdan koptuğum an yalnız senin için kopayım ve yalnız senin avuçlarında solayım diye bir tanem...

Seni ne kadar sevdiğimi öğrenmek istersen yere düşen yağmur damlalarını tutmaya çalış, tutabildiklerin senin sevgin tutamadıklarınsa benim sana olan sevgimdir...

Ağlayışımm terk edip gidişine değil. Ben, sensizken, senden diye sensizliğini de sevmiştim. Sen, seninle, seni de sensizliğini de alıp gittin...

Aramızdaki mesafeler ne kadar uzun olursa olsun sonsuzluğa giden tüm yollara adını yazdım. Hangi yoldan geçersen geç seni sevdiğimi okuyacaksın...

İnsanlar hep birilerinin peşinden koşarlar, ama dönüp de kendi peşlerinden koşanlara hiç bakmazlar...

Sonbahara inat ağaç hala yeşermekte, geceye inat gün hala ağarmakta, ben ise kadere inat hala seni sevmekteyim. İnat bu ya, mahşere kadar "seni seveceğim"...
Yanağına düşen kar tanesi eriyip dudaklarına indiğinde ve o bir damla serinliği biriyle paylaşmak istediğinde yüzünü rüzgara dön, ordayım!

Bir telefon bekliyorum, sevgilim diye başlayan, seni seviyorum diye biten. Bir telefon bekliyorum, dün gelmesi gereken ve bugün hala gelmeyen...

Hayatta üç şeyi sevdim. Seni, kalbimi, ümit etmeyi. Seni sevdim, sensin diye. Kalbimi sevdim, seni sevdi diye. Ümit etmeyi sevdim, belki seversin diye...

Hayatta iki kör tanıyorum; 1.'si senden başkasını görmeyen ben, 2.'si beni göremeyen sen...

Bir yağmur damlası seni seviyorum anlamını taşısaydı ve sen bana, seni ne kadar sevdiğimi soracak olsaydın, inanki bir tanem her gün yağmur yağardı...

Eğer geceler seni düşündüğüm kadar uzun olsaydı asla sabah olmazdı...

Seni asil insanların basit sevgileriyle değil, basit insanların asil sevgileriyle sevdim. Bu güzel aşkımıza nokta koyma, sana kucak dolusu virgül getirdim...
Gülmek için mutlu olmayı bekleme, belki mutluluk gülüşünde saklıdır, sakın ağlayayım deme! Belki bir yerlerde senin bir tek gülüşün için yaşayan biri vardır
 

Küçücük kağıtlardan, renkli kalemlerden, bir tebessümden, daha dün açmış bir kır çiçeğinden mutlu olmayı başardın; ama hayatı ciddiye almamayı başaramadın.

Kendin gibi yaşamayı başarabileceğin bir şato yarattın içinde, ancak sızmaları engellemeyi başaramadın yine de. Kendi şatonun mutsuzluk kulelerinde intiharı deneyip durdun be küçük kız.


Adını koyamadığın mutluluğa giden yollarda kayboldun. Hayat denen balta girmemiş ormanın karanlık labirentlerinde bulamadın kendini. Yalancı rüzgarlar konuk oldu dallarına daha çok. Çocuk oldun üzdüler, büyüdün kaldıramayacağın kadar ağır sorumluluklar yükledin kendine, hata yaptığındaysa affetmediler seni.


Boşverdin kendine biraz da, büyük hayallerin peşinde harcadın bir daha geri gelmeyecek anları. Hiçbir zaman geri gelmeyecek olanı, insanların seni anlamasını beklerken, muhtşem bir hata daha yaptın ve kırıldın, üzüldün, ağladın. Severken yürekli sevdin. Ancak ak kağıt üstünden kayıp gitti yazdığın aşk şiirlerin ne yazık ki. Yanlış, korkak yüreklerde yer aradın sevgine.


Uzun sürerdi yolculukların ve dönüşlerinde her dem taze olurdu insan sıcaklıkları ile yoğrulmuş küçük öykülerin. Seni sen olduğu için seven ne kadar da az insan varmış çevrende. Belki de nedeni buydu, dostlarının sayısının bir elin parmaklarını bile geçmeyişi.


Kitap okumayan, şiir sevmeyen, sokaklarında kimsesiz kedilere tekme atan insanların yaşadığı bir ülkede, şiir gibi yaşamaya kalktın hayatı. Ve böyle bir ülkede, anlayamadın kafayı yememek için, insanın bir tahtasının eksik olmasının gerekliliğini. Ne kötülük tohumlarının gizini çözebildin, ne de çiçeklerin bile zehirli olabileceği geldi aklına. Uzatılan her eli sıcak sanmaktan alamadın kendini. Sahte gülüşlere yer yoktu hayatında, şaha kalkmış sevinçlerinin hemen yanında, yakıcı bir hüzün de bulunurdu duru bakışlarında. Berbat bir acemi, su katılmamış bir amatör olarak atıldın kavgalarına. Nedeni buydu belki de, yolunun düştüğü her cephede aldığın yenilgilerin.

Planı hiç yapılmamış kaçışlardı aslında küçük kız, kanayan kentlerin birinden diğerine yaptığın yolculukların. Yoksa sen de, aynı anda yağmaya kalkan şaşkın bulutlar gibi miydin sevgili küçük kız? Ne yaparsan yap;ama büyümeye kalkma sakın küçük kız. Büyürsen, şaşkın, hesapsız, acemi, özgürlüğe bile bağlanmaktan korkan bir gezginini daha kaybedecek dünya..





Küçücük kağıtlardan, renkli kalemlerden, bir tebessümden, daha dün açmış bir kır çiçeğinden mutlu olmayı başardın; ama hayatı ciddiye almamayı başaramadın.

Kendin gibi yaşamayı başarabileceğin bir şato yarattın içinde, ancak sızmaları engellemeyi başaramadın yine de. Kendi şatonun mutsuzluk kulelerinde intiharı deneyip durdun be küçük kız.


Adını koyamadığın mutluluğa giden yollarda kayboldun. Hayat denen balta girmemiş ormanın karanlık labirentlerinde bulamadın kendini. Yalancı rüzgarlar konuk oldu dallarına daha çok. Çocuk oldun üzdüler, büyüdün kaldıramayacağın kadar ağır sorumluluklar yükledin kendine, hata yaptığındaysa affetmediler seni.


Boşverdin kendine biraz da, büyük hayallerin peşinde harcadın bir daha geri gelmeyecek anları. Hiçbir zaman geri gelmeyecek olanı, insanların seni anlamasını beklerken, muhtşem bir hata daha yaptın ve kırıldın, üzüldün, ağladın. Severken yürekli sevdin. Ancak ak kağıt üstünden kayıp gitti yazdığın aşk şiirlerin ne yazık ki. Yanlış, korkak yüreklerde yer aradın sevgine.


Uzun sürerdi yolculukların ve dönüşlerinde her dem taze olurdu insan sıcaklıkları ile yoğrulmuş küçük öykülerin. Seni sen olduğu için seven ne kadar da az insan varmış çevrende. Belki de nedeni buydu, dostlarının sayısının bir elin parmaklarını bile geçmeyişi.


Kitap okumayan, şiir sevmeyen, sokaklarında kimsesiz kedilere tekme atan insanların yaşadığı bir ülkede, şiir gibi yaşamaya kalktın hayatı. Ve böyle bir ülkede, anlayamadın kafayı yememek için, insanın bir tahtasının eksik olmasının gerekliliğini. Ne kötülük tohumlarının gizini çözebildin, ne de çiçeklerin bile zehirli olabileceği geldi aklına. Uzatılan her eli sıcak sanmaktan alamadın kendini. Sahte gülüşlere yer yoktu hayatında, şaha kalkmış sevinçlerinin hemen yanında, yakıcı bir hüzün de bulunurdu duru bakışlarında. Berbat bir acemi, su katılmamış bir amatör olarak atıldın kavgalarına. Nedeni buydu belki de, yolunun düştüğü her cephede aldığın yenilgilerin.

Planı hiç yapılmamış kaçışlardı aslında küçük kız, kanayan kentlerin birinden diğerine yaptığın yolculukların. Yoksa sen de, aynı anda yağmaya kalkan şaşkın bulutlar gibi miydin sevgili küçük kız? Ne yaparsan yap;ama büyümeye kalkma sakın küçük kız. Büyürsen, şaşkın, hesapsız, acemi, özgürlüğe bile bağlanmaktan korkan bir gezginini daha kaybedecek dünya..

Eflatun sular süzülüyor aynalardan
Damlacıklarında hicranlı yüzün
Ben kapıları aldatıyorum gün be gün
Sen pencereleri
Ben denizlere bakarak martılara yalanlar söylüyorum
Sen gemilere
Sonra liman bilmez korsanlara terk edip
Issız adalara sürüyorsun dizelerimi
Gitmek istiyorum çakıp da kaybolan şimşekler gibi
Gel gör ki, önümde hatıralar mahzeni
Parmak uçlarımda paslı çiviler
Bütün zindanları yıkarak birer birer
Gözlerin çağırıyor beni

Gözlerin en soylu atların koştuğu bir bahar gezegeni
Çeşmelerin bakınca gülümsediği
Irgatların göklere yöneldiği
Latince bilenlerin nergis akşamlarında
Göllere meydan okuyup
Kıyısında şarkılar dinlediği
Tutkular değirmeni

İnciterek aşk kitaplığındaki bütün harfleri
Kirpiklerinde efsane şairlerin mağrur kalemleri
Gözlerin çağırıyor beni
Kaşlarının cilveli bir ahu gibi
Ömrümüze düştüğü günden beri
Köleleri ağlattın ey sevda semenderi

Adı konulmamış yıldızlardan koparak
Vadilerde biriken yalnızlığım
Kalbimi avuçlarına almış
Tutuyor sana doğru

Çölde bir kuyuya mı bırakayım ellerimi
Geceye otağ mı kurayım buzullar ortasında
Ne yapayım bilmiyorum ey acılar bedesteni
Biraz ateş ve hüzün
Biraz köpük ve leylak
Gözlerin çağırıyor beni

Gittim son ışığından bakışlarının
Kırdım kanatlarını bin bir gece masallarında
Zümrüdüanka kuşlarının
Şimdi nasıl da yürüyorum dağlara karşı farkında mısın
Umursamıyorum boğazımda düğümlenen yolları
Bulutları susturuyorsun söylemesinler diye
Turnaların toprağa dökülen eşsiz definelerini
Damıt kalbini kuşkulu yokuşlardan
Kurtul karanlığından fotoğrafların
Her köşede ısırgan edalı kan evleri
Her menzilde leylayı küçümseyen kaktüsler
Ne seni görüyorum hayatın boşluğunda
Ne de son anlarında resmini büyütüyor
Yokluğunla savaşan intihar temrinleri

Gizlenme ardına fesleğenlerin
Bahaneden bıkmıştır bezirganlar, mevsimler
Yüzeyde ve sancılı haykırışlar uğruna
Derinden ve telaşsız bir uyanıştır şiir
Bu yüzden zehre batmış urganlar gül kokulu
Bu yüzden gözlerine ayarlıdır saatler

O öpüp okşadığın yaprak akkorsa şimdi
Kim bilir hangi zaman gönlüme uğramıştır
Kollarına aldığın mutluluk servileri
Bana dokunduğunda sessizce ağlamıştır
Simyası bozulduysa dilimin, kelimeler
Bir volkandan geriye kalan ırmaklar gibi
Bilinmez ki nereden akmıştır yüreğime

Geçerek en azılı köprülerden, duraksız
Varmak için sevdanın tükendiği ülkeye
Duygularına ölüm yüklüyorum ömrümün
Yaklaştığım her sahil tutuyor ellerimi
mor bir yangın, hercai dalgalar, kum taneleri
Çakallar iniyor dağlardan apansız
Ardımsıra gölgeler, gökkuşağı
Rengarenk uçurtmalar gibi kaplıyor göklerimi
Gözlerin çağırıyor beni

Oysa ben hiç görmedim dünyada gözlerini
Takılmadım engellerine nilüfer bakışlarının
Bir ses beklediysem yankılansın diye evrenimde
Kalbinden benim adıma
Sevdalı bir vuruşun özlemiydi süsleyen
Sokaklarımı, şehirlerimi
Gözlerin çağırsa da beni
Çağırmadan kalbin çatlayan gözlerimi
Görmeden ellerinde hangi toprakların yayılıp
Hangi tohumların yeşerdiğini
Tutunmayacağım zamana dilenci gibi
Hala uzaklardan işaret parmağıyla
Gözlerin çağırsa da beni
Gidiyorum; adımlarım yaz kurdu, güz kefeni
 
     

Sana anlatacak çok öykülerim var!


Bakma kelimeleri bir araya getirememe, ara sıra lal oluşuna dilimin. Bir çığlıktan çıkan ve bir ummanda kaybolan seslerim var… Hepsini toparladım ve bir paket yaptım sana. Ama nasıl anlatabilirim ki?


Bazen, milyonlarcasından birisi oluyorsun, bazen herkes, bazen çok özel biri! Ama bazen de benim!


Bir kalabilsen yerinde ona göre açacağım sayfaları sana. Ama kimse bilmeyecek okuduklarını. Kimse, sormamalı beni sana.


Günahlarımı saklayabilmelisin!


…


Hep bana anlatılan masallara inanıp yollara çıktım. Düşler ülkesinin rüyalar alemine dalarken, kimse bana tabir yapmadı.


Bana anlattığın masallar ne kadar gerçek ise, seni sevdiğim de o denli içten!.. Her masalın içinde çekip aldığım birkaç rüya benim yaşamımın yakıtı. Ne kadar gidiyorsan o kadar peşindeyim işte!


…


Bir kimse neyi salık veriyorsa tersini mi yapıyordur? Ay’ın ve ışığının aşığına bir bakın bakalım. Bu adam O’na nasıl da bakar meyil meyil… Onunla şiirler yazmak, sevdalanmak ister.


Bilmez ki ulaşabilse O’na nefes alamayacak!


Siz de öyle mi sin/iz?
     

GEce Nobeti..

Daha az seviyorum seni..
Giderek daha az..
Unutur gibi seviyorum..
Azala azala..
Aramızdaki uzaklığın karanlığında..

Geceler kısalıp..gündüzler uzuyor öyle olunca..
Daha az seviyorum seni..
Kendini iyileştiren bir yara gibi..
Daha az..
Ve zamanla..

Sen geceyi tutuyorsun..ben nöbetini..
Uzak dağ kışlalarında..
Görmüyoruz birbirimizi..
Usul usul sis iniyor..
Kopmuş yollara..

Işığı hafif..uykusu ağır koğuşlarda üzerini örtüyorum senin..
Bir çığ gibi büyüyorsun rüyalarımda..

Sevgilim sevgilim
Yıldızları daha büyüktür bazı gecelerin
Nöbet kadar yalnızken öğreneceksin bunu da..

Artık daha az seviyorum seni..
Unutur gibi..ölür gibi daha az..

Yeniden ödetiyorum kendime
Onca aşkın öğretemediğini..

Kolay değildi..
Yalnızca sevgilimi değil..evladımı da kaybettim ben..

Kaç acı birden imtihan etti beni..
Bir tek gece vardır insanın hayatında..
Ömür boyu sürer nöbeti..
Bu da öyleydi..

İyi ol..
Sağ ol..
Uzak ol..
Ama bir daha görme beni...